We zitten aan de keukentafel.Hij is dertien.En hij weet veel.Over games. Over hoe het werkt. Over wat goed is en wat niet.Ik luister.En ik besef… ik ken er eigenlijk niets van.Niet echt.Ik zie een scherm. Hij ziet een wereld.Ik hoor “spelen”.Hij spreekt over levels, strategie, winnen, verliezen, opnieuw beginnen.En ergens midden in dat gesprekzegt hij:“Ik wil gamer worden, mama.” Hij was 7 jaar.En ik merk hoe groot het verschil is.Tussen wat hij ziet en wat ik denk dat het is.Tussen wat voor hem vanzelf komt en wat voor mij meteen vragen oproept.We praten achtentwintig minuten lang.Hij vanuit iets dat hij kent.Ik vanuit iets dat ik probeer te begrijpen.En ergens daartussenontstaat het gesprek.Niet alleen over gamen.Maar over hoe snel wij iets willen plaatsen wat voor hem gewoon nog mag bestaan.& over school https://ktabrugge.be/esports/ met het internaat https://ktabrugge.be/internaatdezwaan/ (we hebben lang op de wachtlijst gestaan maar het  was het allemaal waard).